ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ

… Τα τελευταία χρόνια έχουν γραφτεί πολλά για την «αναβίωση» του σχεδίου ως πρωτογενούς και όχι ως δευτερογενούς μέσου.

Ωστόσο θα προτιμήσω τον όρο που χρησιμοποιεί η Εmma Dexter στην εισαγωγή του βιβλίου Vitamin D, New Perspectives in Drawing.

Πρόκειται για μια «ήρεμη επανάσταση», μια επάνοδο του σχεδίου στην σύγχρονη καλλιτεχνική πρακτική και όχι για μια «αναβίωση». H «αναβίωση» προϋποθέτει ότι το σχέδιο είχε πεθάνει. Κανένας ποτέ δεν ανακοίνωσε ότι το σχέδιο πέθανε, όπως οι κριτικοί και οι επιμελητές ισχυρίζονταν για τη……. ζωγραφική.

Ήταν πάντα παρόν στην καλλιτεχνική πρακτική από τους προϊστορικούς χρόνους ως σήμερα, είτε ως απλό εργαλείο εργασίας, ως σκίτσο, ως προσχέδιο, ως «διανοητικό» σχέδιο, ως σχέδιο-μελέτη είτε ως άμεση και πρωτογενής μορφή έκφρασης.

Το σχέδιο, σαν συνέχεια της νοητικής διεργασίας συμπαραστέκεται και στις ψηφιακές προτάσεις… Εικαστικές ή άλλες…

Μετά τη ζωγραφική, που άλλαξε ρόλο στις αρχές του 1900 και ξανακέρδισε την αναγέννησή της τη δεκαετία του ’90, το σχέδιο, με την αμεσότητα και την απλότητά του, χωρίς απολογίες ή εξηγήσεις, επέτρεψε στους καλλιτέχνες να το κάνουν ό,τι επιλέξουν. (Ναταλί Παμπούκη / www.kaput.gr)